Το αφήγημα της Χρυσής Αυγής

Εις μάτην, προσπαθεί να πείσει ότι πρόκειται για κίνημα που σχετίζεται με τις διαμαρτυρίες των Αγανακτισμένων του 2011.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η δικαστική απόφαση για τη Χρυσή Αυγή, με την οποία το νεοναζιστικό μόρφωμα έπαιρνε και επίσημα πλέον τον “τίτλο” της εγληματικής οργάνωσης, άρχισε μία τιτάνια προσπάθεια από το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο να συνδεθεί πάση θυσία η Χρυσή Αυγή με το κίνημα των πλατειών (ιδιαίτερα την “πάνω” πλατεία) σε μία προσπάθεια να εμφανιστεί το τότε κίνημα των αγανακτισμένων ως ένα κίνημα που είχε αναπτύξει έντονο φλερτ με το φασισμό και εν τέλει να χαρακτηριστεί η κάθε αντισυστημική προσπάθεια ως εν δυνάμει φασιστική.

Είναι όμως πράγματι έτσι τα πράγματα;

Ηταν όντως παρούσα η Χρυσή Αυγή στις πλατείες και πήρε μέρος στην εν πολλοίς αυθόρμητη αντίδραση εναντίον των μνημονίων του 2011; Οσοι από τους αναγνώστες, βίωσαν οι ίδιοι την εμπειρία των πλατειών, προφανώς και έχουν έτοιμη την απάντηση. Ωστόσο, επειδή η πλειονότητα των δέκα εκατομμύριων κατοίκων της χώρας δεν ήταν εκεί και επειδή οι σημερινοί 20άρηδες πριν από 10 χρόνια ήταν μόλις 10 ετών, είναι χρήσιμο να δώσουμε το λόγο σε ερευνητές οι οποίοι έχουν ήδη καταπιαστεί με τη μελέτη του κινήματος, τις επιδράσεις του και την πορεία του μέσα στο χρόνο.

Ο Χρήστος Γιοβανόπουλος είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Westminster στο Λονδίνο και διδακτορικός ερευνητής ειδικευμένος στη σχέση του κινηματογράφου με τις εθνικές και νεολαιίστικες κουλτούρες. Πήρε μέρος στη συγγραφή του συλλογικού τόμου “Δημοκρατία Under Construction” και συμμετείχε ενεργά στο κίνημα ως μέλος της ομάδας επικοινωνίας. Η Χάρα Κούκη από την πλευρά της είναι διδάσκουσα στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστήμιου της Κρήτης και στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και η έρευνά της αφορά κυρίως τις κοινωνικές ανισότητες και τα κοινωνικά κινήματα.

”Η αλήθεια είναι ότι η πάνω πλατεία έβγαλε ένα στοιχείο πληβειακό.”

Ο κόσμος εξέφραζε αυτά που ένιωθε με έναν πιο χυδαίο, θα μπορούσα να μπω, τρόπο, φαινόταν και στα συνθήματα αυτό. Η κάτω πλατεία είχε κόσμο πιο νέο, φοιτητές, είχε τις δικές της ενσωματώσεις.

Δεν υπήρχαν όμως οργανωμένα ακροδεξιά στοιχεία στην πάνω πλατεία. Αλλωστε υπάρχουν έρευνες που καταδεικνύουν ότι στροφή του εκλογικού σώματος προς την ακροδεξιά παρατηρείται από το Νοέμβριο του 2011 και μετά, χρονικό διάστημα κατά το οποίο το κίνημα των πλατειών είχε ουσιαστικά τελειώσει ως προς την αρχική του μορφή.

Πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι έχουν κλείσουν τους λογαριασμούς τους με την παρένθεση της έντονης παρέμβασης του λαϊκού στοιχείου με την καταδίκη της Χρυσή Αυγής. Μόνο που ξεχνούν ότι η Χρυσή Αυγή δεν έχει σχέση με το λαϊκό στοιχείο. Δεν έχει σχέση με οποιαδήποτε λαϊκή πρωτοβουλία ούτε υπεραπσπίζει δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Εχει μία κουλτούρα ματσό και τσαμπουκά”.

Ιδιαίτερα σημαντική εδώ η παρέμβαση της Χαράς Κούκη που επισημάνει: “Μιλώντας καθαρά ερευνητικά, δεν προκύπτει καμία οργανωμένη παρουσία της Χρυσής Αυγής στην πάνω πλατεία, δεν υπάρχουν δεδομένα ερευνητικά γι’ αυτό. Ούτε είχε εκφράσει η Χρυσή Αυγή οποιαδήποτε επιθυμία να εκπροσωπηθεί είτε στην πάνω είτε στην κάτω πλατεία”.

Αντίθετα” συμπληρώνει, εκείνο το διάστημα η ΧΑ ήταν αλλού, το ενδιαφέρον της ήταν αλλού, έκανε πογκρόμ εναντίον μεταναστών στις γειτονιές. Η Χρυσή Αυγή, ωστόσο, δεν είχε και δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με τις πλατείες. Μάλιστα, ενώ υπήρξαν μεμονωμένα ξενοφοβικά περιστατικά, έχει ενδιαφέρον ότι απομονώθηκαν άμεσα, δεν βρήκαν χώρο”.

“Υπάρχει και κάτι άλλο” ξαναπαίρνει το λόγο ο Γιοβανόπουλος. “Κόσμος κρατούσε την ελληνική σημαία. Αλλά πίσω από τη σημαία δεν κρύβεται πάντα ένας εθνιστικής. Απλά ήταν ένας άνθρωπος που διεκδικούσε τα δικαιώματά του στη χώρα του. Ηταν ένα σύμβολο δημοκρατίας, όχι εθνικισμού η σημαία”.

Το κίνημα και η επίδρασή του στην ελληνική κοινωνία

Οπως εξηγεί ο Χρήστος Γιοβανόπουλος, η κυρίως φάση του κινήματος στις πλατείες είχε διάρκεια περίπου δύο μηνών. Τι έγινε όμως στη συνέχεια; “Οι πλατείες, κατά τη γνώμη μου, παρήγαγαν άμεσα πολιτικά αποτελέσματα. Αναθεώρησαν τη σχέση του πολίτη με το πολιτικό σύστημα. Αμφισβήτησαν την ουσία του πολιτικού συστήματος και γι’ αυτό το λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν το κύριο πολιτικό όχημα της αγανάκτησης, δεν μπόρεσε να δημιουργήσει σχέσεις και δεσμούς με το κίνημα” αναλύει.

“Επίσης, δεν ξεφούσκωσε εύκολα. Ας πάρουμε παραδείγματα από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, το κίνημα του Δεκέμβρη του 2008 ή αυτό των καταλήψεων ας πούμε δεν είχαν μεγαλύτερη διάρκεια. Πήγε φουλ για δύο μήνες αλλά μετά δεν τελείωσε. Διαχύθηκε μέσα στην κοινωνια. Οπως λέγαμε και στο πρώτο δελτίο τύπου που εκδώσαμε, είμαστε εμείς και είμαστε παντού”.

Πηγή:https://www.news247.gr

Advertisements